เช้าอันเงียบสงบ กระสุนปืนของเจ้าหน้าที่ตำรวจพุ่งปลิดชีวิตชายชาวเขา โทษฐานหลบหนีการจับกุมคดีค้ายาเสพติด...ที่เจ้าตัวไม่ได้ทำ
     เหนือขึ้นไปยังเทือกเขาสูง จังหวัดเชียงราย หมอกสีขาวเย็นปกคลุมทั่วหมู่บ้านชาวเขา ‘สอง’ เด็กชายวัย 9 ขวบ ลุกขึ้นหุงหาอาหารให้สมาชิกในครอบครัวตั้งแต่เช้า เนื่องจากพ่อแม่ออกไปทำไร่จนถึงมืดค่ำ สองซึ่งเป็นลูกชายคนโตจึงมีหน้าที่รับผิดชอบงานบ้านทุกอย่าง และดูแลพี่น้องผู้หญิงอีก 3 คน โดยเฉพาะน้องคนเล็กที่อยู่ในสภาพพิการซ้ำซ้อน ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ สองจึงต้องป้อนข้าว อาบน้ำ และจัดการทุกเรื่องในชีวิตประจำวันให้
     วันคืนของครอบครัวผ่านไปอย่างยากลำบาก อาชีพรับจ้างของพ่อแม่ช่วยให้ทุกคนมีชีวิตอยู่รอดไปวันๆ เท่านั้น บ้านที่สร้างจากไม้ไผ่ซึ่งมีพื้นที่เพียง 3 คูณ 4 เมตร เริ่มทรุดโทรมลงทุกวัน เสื้อผ้าที่ใส่ก็มีร่องรอยปะชุนอยู่ทั่วตัว ความหวังของครอบครัวอยู่ที่สองกับพี่สาวซึ่งกำลังร่ำเรียนอยู่ในชั้นประถม แม้ปลายทางยังอยู่อีกแสนไกล แต่ก็เป็นพลังใจหนึ่งเดียวที่ทำให้พ่อแม่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขันแข็ง จนกระทั่งวันหนึ่งที่ความฝันสวยงามถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี
     เสียงตะโกนโหวกเหวกปลุกทุกคนในครอบครัวตั้งแต่ฟ้าสาง เจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารนับสิบนายยืนกระจายกำลังโอบล้อมบ้าน บอกให้พ่อของสองมอบตัวในฐานะพ่อค้ายาเสพติด ทุกคนต่างตกใจกับข้อหาที่ไม่เป็นความจริง ด้วยความตกใจพ่อจึงตัดสินใจวิ่งหนีออกจากบ้าน แต่อนิจจา ความเร็วของเขาสู้ลูกกระสุนที่พุ่งแหวกอากาศมาไม่ได้ เขาสิ้นใจต่อหน้าภรรยาและลูกทั้งสี่คน
     หลังจากนั้น ครอบครัวที่ไร้หางเสือก็แตกเป็นเสี่ยงๆ พี่สาวของสองลาออกจากโรงเรียนเพื่อเข้าไปทำงานในตัวเมือง ส่วนสองกลายเป็นเด็กเก็บตัว ซึมเศร้า ผลการเรียนที่ดีมาตลอดเริ่มตกลงอย่างน่าใจหาย สภาพความเป็นอยู่ข้นแค้นลงหลายเท่า จนเพื่อนบ้านต่างเวทนาในชะตากรรมอันอยุติธรรมนี้ เพราะทุกคนรู้ดีว่าพ่อของสองถูกโจรชั่วโยนความผิดให้ เพราะถ้าเป็นพ่อค้ายาจริง ครอบครัวคงไม่ลำบากขนาดนี้ แต่พวกเขาก็ช่วยอะไรมากไม่ได้ เนื่องจากมีฐานะยากจนไม่ต่างกัน ลำพังเอาชีวิตตัวเองรอดก็หนักหนามากพอแล้ว
     เสียงกระสุนนัดนั้นเงียบหายมาหลายเดือนแล้ว งานศพผ่านไปท่ามกลางความโศกเศร้า แต่เหยื่ออีก 5 ชีวิต กำลังต่อสู้กับเคราะห์กรรมที่เขาไม่ได้ก่อขึ้นแม้แต่น้อย